napis_wilkowice

do_paseczka

Kapliczki przydrożne
Historia

Pierwsze przekazy o tej miejscowości pochodzą z początku XVI wieku. Wilkowice - to wieś i folwark.

W 1827 roku żyło tu w 30 domach 219 mieszkańców. W 1879 roku wielkość folwarku wynosiła 1082 morgi: w tym gruntów ornych i ogrodów 979 , łąk 92 i 1 morga wody. Zaś na 42 osadników osady wiejskiej przypadało 465 mórg.

W roku 1921 w Wilkowicach mieszkały 303 osoby: na wsi 187, a w folwarku 116.

W drugiej połowie XIX wieku folwark  Wilkowice przeszedł na własność rodziny Wilskich. Tytus Wilski był ostatnim prywatnym właścicielem folwarku do 1945 r. 

W skład posiadłości wchodził również pałac z zespołem dworskim oraz park założony w  połowie XIX wieku. Najstarsze drzewa w tym parku mają nieco ponad 100 lat.

Zagrody chłopskie były wówczas usytuowane na wąskich i bardzo ciasnych działkach – od folwarku w kierunku wsi Wysokienice wzdłuż drogi na długości nie większej niż 0,5 km.

Wilkowice miały szczęście do postępowych właścicieli folwarku. W roku 1926, z inicjatywy miejscowego dziedzica, została we wsi przeprowadzona komasacja gruntów.

Po komasacji 45 gospodarzy wybudowało sobie nowe zagrody w południowo wschodniej części wsi. Na tą część wsi mówi się dzisiaj zwyczajowo ,,kolonia”. Już w roku 1934 pierwsi gospodarze zamieszkali w swoich nowych siedliskach. Wszyscy zaś przeprowadzili się do rozpoczęcia II wojny światowej.

Działania II wojny światowej obronną ręką ominęły Wilkowice. W czasie wojny w folwarku Wilkowice znalazło azyl wielu zacnych Polaków, a wśród nich rodzina Generała Władysława Andersa: żona Irena, córka Anna, syn Jerzy i wnuczka Ewa. 

Po wojnie folwark został rozparcelowany. Ziemię rozdano chłopom i robotnikom folwarcznym. Jednak ci, którzy pracowali w folwarku, po czterech latach użytkowania przedzielonej ziemi zawiązali Rolnicza Spółdzielnię Produkcyjną jako jedną z pierwszych w kraju. Wówczas to założyciele spółdzielni w osobach Marianny Walas i Antoniego Sujki – późniejszego przewodniczącego spółdzielni – pojechali do ZSRR by wzorce tam podpatrzone przenieść na grunt Wilkowic. I tak też się stało.

Wieś Wilkowice, a konkretnie Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna, zaczęła się rozbudowywać. Już w roku 1949 ta część wsi posiadała elektryczność i budowało się osiedle mieszkaniowe dla członków Spółdzielni. Właśnie ta część Wilkowice nazywana jest zwyczajowo do dziś ,,domkami spółdzielczymi”.

Pozostała część wsi Wilkowice została zelektryfikowana dziesięć lat później.  

Istniejący do tej pory dwór i zespół dworsko - parkowy wykorzystywany był przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną. W pałacu, oprócz biura RSP, mieściła się również do 1991 roku szkoła podstawowa, biblioteka, Urząd Poczty i Telekomunikacji oraz klubokawiarnia ,,Ruch”. Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna funkcjonowała do połowy lat dziewięćdziesiątych. Podczas likwidacji RSP wszyscy jej członkowie otrzymali ziemię jako zwrot wniesionego deputatu w postaci gruntów.

 Obecnie zarówno dwór jak i zespół dworsko - parkowy są własnością prywatną.

 

do góry

Tradycje i kultura ludowa

Wilkowice leżą na pograniczu Księstwa Łowickiego. Należą do parafii Wysokienice, która jest jedną z 13 wiosek należących do prokuracji michowickej Księstwa Łowickiego. Kultura ludowa Księstwa Łowickiego jest bardzo charakterystyczna i przejawia się w wyjątkowo barwnych strojach, twórczości, tradycji i obrzędach ludowych.

Mieszkanki Wilkowic do dzisiaj w domowych kufrach mają tradycyjne stroje ludowe, które zakładają zwłaszcza na uroczystości kościelne. Strój kobiecy składa się z białej koszuli zdobionej barwnymi haftami z motywami kwiatowymi – głównie różami, stanika, do którego przyszyta jest kiecka w kolorze ciemno pomarańczowym lub zielonym o szerokich pasach tła i kolorowych prążkach  zwana wełniakiem. Strój uzupełnia wełniana fartuszka w podobnej kolorystyce dodatkowo ozdobiona haftami z nici lub koralików z motywami róż i polnych kwiatów. Całość dopełniają wełniane pończochy, czarne skórzane trzewiki i haftowana chusta na głowę.

W stroju męskim również przeważają barwy ciemno pomarańczowe spodni. Na białe koszule zakładane są kamizelki z czarnego sukna. Całość przewiązana wełnianym pasem w kolorze spodni. Na ten strój bogatsi mieszkańcy zakładali sukmany z białego sukna sięgające  do kostek. Całości dopełniały długie, czarne, skórzane buty oraz kapelusz ozdobiony niekiedy czerwoną szarfą i kwiatkiem. 

 

do góry
[ Cookies - info ]Oprogramowanie CMS: DragoN-NogarD © ( www: http://nogard.pl )